اولریش بک (Ulrich Beck) نیز مخالف پست مدرنیسم است. ما در دنیایی «فراسوی دنیای مدرن» زندگی نمی کنیم بلکه وارد مرحله ای می شویم که وی آن را «مدرنیتۀ دوم» می نامد. مدرنیتۀ دوم به این واقعیت اشاره می کند که نهادهای مدرن در حال جهانی شدن هستند، در حالی که زندگی هر روزۀ ما از بند رسم و سنت آزاد می شود. جامعه صنعتی قدیمی در حال ناپدید شدن است و جای خود را به «جامعۀ مخاطره آمیز» می دهد. چیزی که به دیدۀ پست مدرنیست ها آشوباولریش بک (Ulrich Beck) نیز مخالف پست مدرنیسم است. ما در دنیایی «فراسوی دنیای مدرن» زندگی نمی کنیم بلکه وارد مرحله ای می شویم که وی آن را «مدرنیتۀ دوم» می نامد. مدرنیتۀ دوم به این واقعیت اشاره می کند که نهادهای مدرن در حال جهانی شدن هستند، در حالی که زندگی هر روزۀ ما از بند رسم و سنت آزاد می شود. جامعه صنعتی قدیمی در حال ناپدید شدن است و جای خود را به الگو است، از نظر بک مخاطره یا عدم قطعیت است. مدیریت مخاطره خصوصیت اساسی نظم جهانی است. استدلال بک این نیست که دنیای معاصر مخاطره آمیزتر از دوره های پیشین است؛ بلکه ماهیت بیم و امیدهایی که ما باید با آنها مصاف کنیم، در حال تغییر است. اکنون مخاطره دیگر کمتر از خطرها و بلایای طبیعی سرچشمه می گیرد و بیش تر از ناحیۀ عدم قطعیت هایی می آید که آفریندۀ توسعه اجتماعی ما و توسعه علم و فناوری است.

آنتونی گیدنز، جامعه شناسی، ترجمه حسن چاوشیان، نشر نی، صص 978 و 979

بک نیز مانند هابرماس معتقد است که در چنین دنیایی، اصلاحات اجتماعی و سیاسی ممکن است و همیشه در برابر این مخاطره ها، مقاومت هایی در قالب جنبش های زیست محیطی، جنبش های اجتماعی، حقوق بشر و ... صورت می گیرد. ضمن اینکه منظور بک از مدرنیته دوم، پست مدرنیته نیست. بلکه نوعی پیشرفته تر از مدرنیته است که نمی توان آن را مانند جامعه صنعتی اولیه دانست. به هر حال هابرماس، بک، و همینطور خود گیدنز معتقدند که ما همچنان در مدرنیته بسر می بریم.

منبع اینترنتی این پست

socialtopics.blogfa.com