اخلاق سکولار یا سکولاریسم اخلاقی
سکولاریسم
اخلاقی به عنوان یک مکتب سازمان یافته، همانند خود سکولاریسم سابقه زیادی ندارد،
اما فرایند تاریخی واجتماعی سکولاریزه شدن اخلاق همانند سکولار شدن سایر
عرصههای حیات بشری حداقل از عصر روشنگری[1] شروع شده است. این تحول به طور
خاص منشأ غربی داشته ودر بستر تمدن و فرهنگ مسیحی رخ داده است. گرایش
سکولاریستی در اخلاق سخنی جز این ندارد که اخلاق برای تحقق خود هیچ نیازی به دین
نداشته وبه طور مستقل، هم معنیدار است و هم موجه.
در تعریف اخلاق سکولار میتوان گفت گرایشی است مربوط به چگونگی صفات، رفتارها و هنجارهای حاکم بر آنها، مبتنی بر دیدگاه غیردینی، که مرجعیت دینی در امور اخلاقی را برنتافته و دخالت انحصاری و مطلق عقلِ خودبنیاد[3] و علم تجربی[4] را در تنظیم رفتارهای اخلاقی خواستار است و سعادت دنیوی و رفاه اجتماعی بشر، تنها غایت مطلوب آن است.
از دیدگاه این مکتب آنچه برای انسان ارزش نهایی دارد همین زندگی دنیوی و رسیدن به سعادت در آن است. سعادت اخروی یا به طور کلی مورد انکار واقع میشود و یا آنکه از آن صرف نظر شده و بدان بیتوجهی میگردد.
در اخلاقِ سکولار آزادی کمترین قید را داراست و سعی میشود حداکثر آزادی برای افراد فراهم شود. تنها قیدی که به طور طبیعی باقی میماند عدم سلب آزادی دیگران است.
یکی از لوازم گرایش سکولاریستی در اخلاق کثرت گرایی اخلاقی است.
+ نوشته شده در جمعه پنجم خرداد ۱۳۹۱ ساعت 19:56 توسط ابوصدرا
|