بی اعتنایی مدنی
دو نفر در پیاده رو یک شهر از کنار یکدیگر عبور می کنند . بطور خلاصه هم نگاه های مختصری را مبادله می کنند و هم بطور سریع صورت و سبک لباس دیگری را مروری اجمالی می کنند. همانطور که آنها بهم نزدیک می شوند و از کنار هم عبور می کنند ، هریک به سویی نگا ه می کند ، تا نگاهش با نگا ه دیگری تلاقی نکند . آنچه در اینجا می گذرد میلیون ها بار در یک روز در شهرهای کوچک و بزرگ جهان رخ می دهد .
زمانیکه عابران پیاده نگاه های سریع بر یکدیگر می اندازند و وقتی دوباره بهم نزدیک می شوند به سویی می نگرند ، آنها آنچه را که اروینگ گافمن بی توجهی مدنی می نامد نشان می دهند، ما در بسیاری از موقعیتها از یکدیگر انتظار داریم . بی توجهی مدنی اصلا با نادیده گرفتن دیگری یکی نیست . هر فردی به دیگری نشان می دهد که حضور او را فهمیده است اما از هر رفتاری که ممکن است خیلی فضولانه پنداشته شود اجتناب می کند . بر طبق نظر گافمن بی توجهی مدنی به دیگران چیزی است که ما بصورت کم و بیش ناخودآگاهانه انجام می دهیم اما آن در زندگی ما دارای اهمیت اساسی است . به وسیله آن مردم به یکدیگر می فهمانند که هیچ دلیلی ندارند که به توجهات دیگران مظنون باشند ، نسبت به آنها دشمنی داشته ویا به هر طریق دیگری مخصوصا از آنها احتراز کرد .
بهترین راه برای فهمیدن اهمیت این موضوع اندیشیدن به نمونه هایی است که آنجا این شیوه بکار برده نمی شود.در بعضی مواقع یک شخص ممکن است بطور ثابت به دیگری خیره شود و چهره اش آشکارا احساس خاصی را بیان کند . این مورد تنها بین اعضاء خانواده یا دوستان نزدیک ، یا آنجا که یک نفر از کسی عصبانی است بطورمعمول اتفاق خواهد افتاد.غریبه ها یا آشنایان اتفاقی خواه در خیابان یا محل کار یا در یک مهمانی با هم روبرو شوند هرگز عملا خیره به یکدیگر نمی نگرند . نگاه کردن بطور ثابت به فرد دیگر ممکن است به آسانی به عنوان یک نشان از نیت خصمانه پنداشته شود. و تنها در جایی که دو گروه بیگانه که شدیدا به هم دشمن باشند ممکن است به چنین کاری دست بزنند . بدین سان سفید پوستان جنوب امریکا برای " نگاه خیره نفرت آمیز " کردن به سیاهانی که از کنار آنها عبور می کردند معروف شده بودند.
حتی دوستان در گفتگوی نزدیک در مورد اینکه چطور به دیگری نگاه می کنند باید دقیق باشند .هر فرد توجه و مشارکت را در گفتگو بوسیله اینکه بطور منظم در چشمان طرف دیگر نگاه می کند به نمایش می گذارد اما نه خیره شدن به آنها . خیلی جدی نگریستن به کسی ممکن است نشانه ای از بدگمانی نسبت به آنچه می گوید و یا حداقل ناتوانی در فهمیدن گفته های او تلقی شود . با این حال اگر هر یک از طرف های گفتگو اصلا به چشمان دیگری نگاه نکند
منابع"
http://www.fasleno.com/archives/social_progress_and_planning/000576.php?q=print