فلسفه و عرفان ،جامعه شناسی،روانشناسی

الهی، اگر خلق را بیازارم، همین که مرا بینند راه بگردانند، و چندان که تو را بیازردیم، تو با مایی.

الهی،اگردرهمه ی جهان کسی برخلق توازمن مهربان ترباشد،

درآن صورت،ازخودننگ دارم.(شیخ ابوالحسن خرقانی)

تاگفتم:الله،به هیچ مخلوق بازنگردیدم.(شیخ ابوالحسن خرقانی)

مردمان گویند:(خداونان)وبعضی گویند(نان وخدا)

ومن می گویم:(خدابی نان،خدابی آب،خدابی همه چیز)

(شیخ ابوالحسن خرقانی)

ور دوست نبیند به چه کار آید چشم

ما  را  ز  برای  دیدنش  باید  چشم      ور دوست نبیند به چه کار آید چشم

نانش دهید و از ایمانش مپرسید ...

هر کس که در این سرا  آید ، نانش دهید و از ایمانش مپرسید. چه آنکس که بدرگاه باریتعالی به جان ارزد ، البته بر خان بوالحسن به نان ارزد.

* خدای را آنجا دیدم که خود را ندیدم.

* سفر پنج است‌ : اول) به پای‌ ، دوم) به دل‌ ، سوم) به همت‌ ، چهارم) به دیدار ، پنجم) در فنای نفس.

* چون نیستی خویش به وی دهی‌ ، او نیز هستی خویش به تو دهد.

* آن کس که نماز کند و روزه‌ دارد به خلق نزدیک بود و آن کسی که فکرت کند به‌ خدای.

* عافیت در تنهائی یافتم‌ و سلامت در خاموشی.

* بهترین چیزها، دلی است که در وی هیچ بدی‌ نباشد.

* تا توطالب دنیا باشی، دنیا بر تو سلطان است، و چون از وی رو برگردانی‌ تو بر وی سلطان باشی.

* الهی خلق تو شکر نعمتهای تو کنند من شکر بودن تو نعمت،بودن توست.

* بامداد ، عالم برخیزد،طلب‌ زیادتی علم کند و زاهد،طلب‌ زیادتی زهد کند و ابو الحسن در بند آن بود که سروری به دل‌ برادری رساند.

* مرید من آنست که بر کنار دوزخ‌ بایستد و هرکه را خواهند به‌ دوزخ برند دستش گیرد و به‌ بهشت فرستد و خود به جای او به دوزخ رود.

مشایخ من در حدیث وعلم و شریعت بسیارند، اما پیر من در تصوف و حقیقت شیخ ابوالحسن خرقانی است واگر او را ندیدمی کجا حقیقت دانستمی!”(از رسائل خواجه عبدالله انصاری)

نقل است که شیخ ابوسعید ابوالخیر گفته است:
“من خشت خام بودم چون به خرقان رسیدم گوهر بازگشتم!(تذکره الاولیاء شیخ عطار).

و گفت:”جوانمردی دریایی است به سه چشمه: یکی سخاوت، دوم شفقت، سوم بی نیازی از خلق ونیازمندی به حق” (نورالعلوم).
گفت:”همه یک بیماری داریم، چون بیماری یکی بود دارو یکی باشد. جمله بیماری غفلت داریم، بیاییت تا بیدار شویم” (نورالعلوم).

-شیخ گفت: “اگر آتشی ازتنور تو در جامه تو افتد زود کوشی تا بکشی، روا داری که آتش کبر و حسد وریا در دل تو قرار گیرد که این آتشی استکه دین ترا بسوزاند” (نورالعلوم)
“عالم بامداد برخیزد طلب زیادتی علمی کند، زاهد زیادتی زهد طلبد و ابوالحسن در بند آن بود که سروری به دل برادری رساند”(تذکره الاولیا).

نقل است که وقتی در خانقاه وی از کرامت سخنی میرفت وهر یک از آن جماعت چیزی می گفتند شیخ فرمود:”کرامت جز خدمت خلق نباشد”(تذکره الاولیا).
“دین را از شیطان چندان فتنه نیست که از دو طایفه، اول علمایی که بر دنیا حریص باشند، و دیگر زهادی که از علم بی بهره گردند”(تذکره الاولیا).

ازو پرسید که در دنیا چه کردی؟ گفت:”با خلق خدا چنان صلح کردم که هرگز جنگ اتفاق نیفتد و با نفس از بدایت عمر جنگی کردم که تا کنون صلح نکردم، و هر چه مرا رسید این دو چیز رسید”(نامه دانشوران).

منبع،کروشه(تمام خوشبختی های من،تالیف فاضلی کچبی)

منبع دیگر:http://mozdeeshtiagh.blogfa.com/cat-10.aspx

 منبع :http://kimiayeishq.blogfa.com/post-99.aspx

منبع :http://blade.blogfa.com/post-109.aspx

منبع دیگر

http://kolbe1364.blogfa.com/post-94.aspx