فلسفه و عرفان ،جامعه شناسی،روانشناسی

وجود رنج در زندگی انکارناپذیر است. امّا چرا رنج وجود دارد؟ علّت این همه رنج چیست؟ آیا زندگیِ آمیخته با رنج ارزش زیستن دارد؟ آیا می‌توان برای این زندگی معنایی قائل شد؟ آیا رهایی از رنج ممکن است؟ داستایفسکی که رنج را عنصر ذاتی زندگی می‌داند،‏ سعی کرده است در رمان‌هایش مسئلۀ رنج و عکس‌العمل‌هایی که آدمی در برابر رنج از خود نشان می‌دهد را انعکاس دهد. وی معتقد است که نه تنها رنج وجود دارد بلکه رنج برای سعادت و رستگاری آدمی ضروری است. در این مقاله سعی کرده‌ایم با مطالعۀ رمان‌های داستایفسکی نظر وی را مورد بحث و بررسی قرار دهیم. داستایفسکی رنج‌های مختلفی همچون رنج وجودی،‏ رنج پوچی،‏ رنج ناشی از فقدان ایمان به خدا،‏ و رنج ناامیدی را می‌پذیرد. فقدان هدفی والا در زندگی مشکلات را پررنگ‌تر می‌کند؛ زمانی که خدا از رأس زندگی بشری کنار گذاشته می‌شود،‏ نتیجۀ حتمی پوچی و ناامیدی است. داستایفسکی با ردّ تمام اهداف پوچ آدمیانی که در رمان‌هایش دیده می‌شوند،‏ ایمان به خدا و ایمان به فناناپذیری روح را عامل اصلی برطرف ساختن آشفتگی‌ها،‏ دل‌مردگی‌ها و افسردگی‌های ناشی از رنج موجود در زندگی می‌داند.

Existence of suffering in life is undeniable. But, why does suffering exist? What is its cause? Are there any meanings for this life? Is it possible to escape from suffering? Dostoyevsky, who believes that suffering is an inherent element of human life, tries to represent the problem of suffering and men's reactions to it in his works. He believes that not only suffering does exist, but also its existence is necessary for human’s happiness. In this article, through studying Dostoyevsky's novels, we try to survey his opinion on this problem. Dostoyevsky accepts the existence of variety of sufferings, such as existential suffering, nihilistic suffering, suffering due to atheism, and despair suffering. He believes that when man put God away in his life, the consequence would be absurdity and despair. Dostoyevsky considers the belief in God and immortality as basic element to remove the disorders, disappointments and depression due to suffering