تعریف:

عبارتست از شخصیت خجول و ترسو، به طوری که این افراد نسبت به طرد شدن از جانب دیگران فوق العاده حساسند، که خود، به زندگی دور از اجتماع می انجامد. علی رغم این مسئله، مبتلایان، خجالتی و غیر اجتماعی نیستند و شدیدا ً به داشتن همنشین علاقه دارند، اما برای پذیرش بدون انتقاد خود ضمانت مطالبه می کنند. این افراد در  10 ICD به عنوان اختلال شخصیت اضطرابی طبقه بندی می شوند.

شیوع:

میزان شیوع این اختلال 1-10 % است و در مجموع اختلال شایعی به شمار می رود.

خصوصیات بالینی:

حساسیت نسبت به طرد شدن از جانب دیگران علامت اصلی این اختلال است و در عین حالی که شخص علاقه به برقراری ارتباط با دیگران دارد، می ترسد که از جانب جمع طرد شود و بنابراین دوست نزدیک ندارد. این اشخاص خود را دست کم می گیرند و اعتماد به نفس پایینی دارند و از اظهار نظر در حضور جمع بیم دارند و ممکن است اشارات دیگران را تحقیر خود تعبیر کنند. معمولا ً مشاغل حاشیه ای را انتخاب می کنند و در کار خود تمایل به راضی کردن دیگران ندارند. ویژگی عمده این مبتلایان ترسو بودن آنهاست.

 معیارهای تشخیصی DSM IV برای اختلال شخصیت دوری گزین:

الگوی نافذ مهار اجتماعی، احساس بی کفایتی و حساسیت مفرط نسبت به ارزیابی منفی که از اوایل بزرگسالی شروع و در زمینه های مختلف وجود دارد و با 4 علامت (یا بیشتر) از علائم زیر مشخص می شود.

1- اجتناب از فعالیت های شغلی که مستلزم تماس های بین فردی قابل ملاحضه، به دلیل ترس از انتقاد، طرد شدن یا عدم پذیرش می باشند.

2- بدون اطمینان از اینکه مورد محبت قرار خواهد گرفت، میل به معاشرت نشان نمی دهد.

3- در برقراری روابط صمیمانه با دیگران به دلیل ترس از تحقیر و شرمساری محدودیت قائل می شود.

4- اشتغال ذهنی با مورد انتقاد قرار گرفتن و طرد شدن در موقعیت های اجتماعی.

5- در موقعیت های بین فردی جدید در بین احساس بی کفایتی، حالتی مهار شده دارد.

6- خود را از نظر اجتماعی نالایق، فاقد جذابیت یا پایین تر از دیگران تصور می کند.

7- در دست زدن به امور مهم شخصی یا شرکت در فعالیت های تازه، به دلیل ترس از شرمندگی، بسیار مردد است.

پیش آگهی و درمان:

این بیماران در صورت حمایت از نظر روانی عملکرد خوبی دارند و در صورت نارسا بودن محیط زندگی، ممکن است به افسردگی، اضطراب و عصبانیت مبتلا شوند. مبتلایان در سیر بیماری و یا سابقه خود ممکن است شخصیت ضد اجتماعی را تجربه کنند.

درمان اصلی این بیماران روان درمانی است. از دارو های ضد اضطراب و ضد افسردگی گاها ً استفاده می شود. در بعضی بیماران، بتا بلوکر ها از جمله آتنولول برای کاستن از فعالیت زیاد سیستم خودکار به خصوص در مواقع و موقعیت هایی که بیمار از آنها واهمه دارد، مفید است.

منبع اینترنتی:http://ravanshenasiy-balini.blogfa.com/post-8.aspx