اختلال شخصیت اسکیزوئید
تعریف:
عبارتست از سبک زندگی انفرادی بدون اشتیاق برای رابطه با دیگران، اینها افرادی هستند که مدت ها از اجتماع کناره گرفته اند. احساس ناراحتی آنها در روابط اجتماعی، درونگرایی و عواطف محدود و کند آنهاست. از نظر دیگران افرادی منزوی به حساب می آیند.
شیوع:
میزان شیوع دقیق این اختلال مشخص نیست. احتمالا ً 7.5 درصد کل جمعیت را شامل می شود. احتمالا ً شیوع این اختلال در مردها دو برابر زن ها ست و در بین اعضاء خانواده بیماران اسکیزوفرنیک شایع تر است.
خصوصیات بالینی:
مبتلایان آرام، درون گرا و منزوی هستند. در امورات روزمره دخالت نمی کنند و به دیگران اهمیتی نمی دهند. گذشته این افراد حاکی از علاقه به انزوا و موفقیت در موقعیت های بدون رقابت بدون رقابت است. از نظر جنس بیشتر خیال پردازند و فعالیت های جنسی واقعی در آنها مدت ها به تعویق می افتد. این افراد نمی توانند خشم خود را مستقیما ً ابراز نمایند و انرژی و علاقه خود را بیشتر در زمینه هایی از قبیل ریاضی و نجوم به کار می گیرند. هنگام انتخاب پیشه برای خود، مشاغلی را انتخاب می کنند که تنها باشند و مداخله عملی نیروهای انسانی کمتر وجود داشته باشد. در پاره ای موارد این اشخاص قادر به رشد و ابراز خود بوده و عقاید سازنده و بدیعی به جهانیان ارائه می کنند.
ملاک های تشخیصی DSM-IV برای اختلال شخصیت اسکیزوئید:
A- الگوی نافذ گسستن از روابط اجتماعی و محدود شدن میزان ابراز هیجانات در موقعیت های بین فردی که در اوایل بزرگسالی شروع و خود را در زمینه های گوناگون نشان می دهد و با 4 یا بیشتر از علایم زیر مشخص می شود:
1- از روابط نزدیک ، ازجمله عضو خانواده ای بودن نه لذت می برد و نه تمایلی نشان می دهد.
2- تقریبا ً همیشه فعالیت انفرادی را بر می گزیند.
3- اگر علاقه ای به برقراری رابطه جنسی با فرد دیگری داشته باشد، میزان علاقه اش بسیار اندک است.
4- فعالیت های معدودی وجود دارد که می تواند از آنها لذت ببرد.
5- غیر از بستگان درجه اول خود دوست یا محرمی ندارد.
6- نسبت به تعریف یا انتقاد شنیدن از جانب دیگران بی تفاوت است.
7- سردی هیجانی، گسستگی یا سطحی بودن عواطف را نشان می دهد.
B- منحصرا ً در جریان اختلالات روانی دیگر به وجود نیامده و ناشی از تأثیر مستقیم یک بیماری طبی نیست.
پیش آگهی و درمان:
شروع این اختلال معمولا ً در دوران کودکی است و مثل تمام موارد اختلال شخصیت سابقه طولانی دارد. ولی الزاما ً تمام عمر دوام پیدا نمی کند. درمان این اختلال روان درمانی است و مقادیر اندک داروهای ضد افسردگی، آنتی پسیکوتیک ها و داروهای محرک روان در درمان پاره ای از بیماران مؤثر واقع شده است.
منبع:
http://ravanshenasiy-balini.blogfa.com/post-14.aspx