فلسفه و عرفان ،جامعه شناسی،روانشناسی

The Philosophy of St. Augustine
فلسفه سنت آگوستین

Table of contents

II)Doctrine: General Ideas
Neo-Platonic philosophy was the field of exercise for the mind of Augustine previous to his conversion, and it was the same philosophy which prepared him for conversion. Even after his conversion, he remained a Platonist, and for the solution of major problems he appealed to the Platonic concept. But such adherence does not signify merely simple acceptance; rather, it involves interpretation and a transformation of the very principles of Platonism within the limits of the needs of Christian thought.
In this work of adapting ancient thought to Christianity, Augustine precedes Thomas Aquinas, for just as Aquinas undertook to lay down the thought of Aristotle as the rational basis of religion, so Augustine did the same with the teaching of Plato and Platonism.
The central point of Platonism was the participation of the soul in a supra-sensible world   (Ideas, Nous)

۲) اصول : اندیشه های کلیزمینه فکری آگوستین قبل از تغییر کیش،  فلسفه نو افلاطونی بود ؛ همچنین این فلسفه بود که  وی را برای این تحول آماده ساخت. او حتی بعد از تغییر کیش اش یک افلاطونی باقی ماند و برای حل مسائل اساسی به مفاهیم افلاطونی توسل می جست. ولی چنین تبعیتی صرفا  حاکی از یک پذیرش ساده و نا آزموده نیست، بلکه تفسیر و تاویل اصول مکتب افلاطونی را نیز در محدوده نیازهای اندیشه مسیحی در بر میگیرد.
درعملکرد سازگار کردن اندیشه باستان با مسیحیت ، آگوستین بر توماس آکویناس پیشی می گیرد، تنها از آن جهت که توماس اندیشه ارسطو را به عنوان مبنای عقلانی برای دین مطرح نمود؛  حال آنکه آگوستین همین کار را با اصول افلاطون کرد.
نکته اساسی تفکر افلاطونی مشارکت نفس در عالمی فرا حسی ( نوس – ایده ها ) بود.

Through this participation the intellect acquired the notion of the intelligible and hence was made participant of wisdom. Augustine accepts this participation, but the one who grants or imparts these intelligible notions to the soul is God, the Truth of God, the Word of God, to whom are transferred all Platonic Ideas. In the Word of God exist the eternal truths, the species, the formal principles of things, which are the models of created beings.
 In the intellectual light imparted to us by the Word of God we know both the eternal truths and the ideas of real beings. This the famous illumination to which Augustine makes appeal, as we shall see, in the solution of major problems
Furthermore, we observe that philosophy is considered by Augustine as the science for the solution of the problem of life; hence his thought mainly revolves around God and the soul, and consequently also around the problem of evil, which must be solved in order that one may know the nature of the soul. In a word, the thought of Augustine is more concerned with the solution of religious, ethical and moral problems than with those of purespeculation

به واسطه این اشتراک قوه عقلانی تصوری از معقول کسب کرد ، از این رو از حکمت بهره مند بود. آگوستین این بهره مندی را می پذیرد و اضافه می کند که آنکس که این تصورات مربوط به معقولات را به روح عطا می کند خداوند است، حقیقت خداوند، کلام خداوند که همه مثل افلاطونی بدو واگزار شده اند. در کلام خداوند همه حقایق ابدی، انواع و مبادی صوری همه اشیاء که الگوی ساخت مخلوقات اند، وجود دارند.
به واسطه نور عقلانی که کلام خداوند به ما افاضه کرده هم حقایق جاودانه را می دانیم و هم ایده های موجودات واقعی را. و این همان نظریه معروف اشراق است که آگوستین همان طور که خواهیم دید در حل مسائل اساسی  بدان توجه دارد.
علاوه بر این مشاهده می کنیم که فلسفه برای آگوسیتن علمی برای حل مسائل مهم زندگی به شمار می رود؛ از این رو اندیشه او عمدتا حول خدا، نفس و بالنتیجه حول مسئله شر می گردد. مسئله ای که که باید برای شناخت طبیعت نفس حل گردد. به بیان دیگر اندیشه آگوستین  حول توجیه دین،  مسائل اخلاقی و معنوی بیشتر می گردد تا تفکر و تامل های عمیق.

III. Theory of Knowledge (Epistemology)
Augustine, who during his formation in philosophy had made contact with the Skepticism of the Academicians, knew that the problem of knowledge involved two difficulties, one regarding the existence of the knowing subject (which fact was denied by the Academicians), and the other regarding the origin of knowledge itself. As for the first question, Augustine overcame the Skepticism of the Academy and arrived at the affirmation of the existence of the knowing subject with the famous argument: "If I doubt, I exist -- Si fallor, sum
Regarding the second question, i.e., the origin of knowledge, Augustine as a Platonist underrates sensitive cognition, which he does not make the foundation of intellectiveknowledge. (Thus he differs radically from Aristotle and Aquinas in this important question
Whence, then, does intellective cognition draw its origin? From illumination. As the eyes have need of the light of the sun in order to see sensible objects, so the intellect needs the light of God to know the world of intelligible beings

۳) نظریه شناخت ( معرفت شناسی)
آگوستین که در جریان شکل گیری فلسفه اش با شک گرایی اعضاء آکادمی برخورد کرده بود، می دانست که در رابطه با  مسئله شناخت دو دشواری وجود داشت؛ یک در رابطه با وجود موضوع  شناخت که این حقیقت توسط اعضائ آکادمی رد میشد، و دیگری در مورد خاستگاه خود شناخت.  درمورد سوال اول آگوستین بر فلسفه شک گرایی فائق آمد و مسئله وجود ( امکان) شناخت را با استدلال معروف تصدیق کرد: من شک می کنم، پس هستم.
در ارتباط با مسئله دوم یعنی خاستگاه شناخت،  آگوستین به عنوان یک افلاطونی ادراک حسی را ناچیز می شمارد ؛ زیرا او اساس معرفت عقلی را به وجود نمی آورد. ( بنا بر این در مورد این مسئله مهم وی اساسا با ارسطو و آکویناس اختلاف دارد.)
بنابر این ادراک عقلی ازکجا برمی آید؟ از راه اشراق. همانطور که چشم ها برای دیدن اشیاء محسوس نیاز به نور خورشید دارند، نیروی عقلانی هم نیاز به نور الهی دارد تا موجودات معقول را بشناسد.

Eternal truths, ideas, species, formal principles are imparted to our intelligence by Wisdom, the Word of God. Intellectual knowledge is not the result of the acquisitive operation of the intellect, but a participation or grant of God. It is in this participation that Augustine's innatism with regard to ideas consists.
It follows from this that the intellect, considered in itself, is incapable of acquiring knowledge of intelligible beings, but is made capable of such knowledge through illumination. The mystic schools of the Middle Ages were to appeal to this natural inability of the intellect in order to affirm that humility and prayer are the best means to acquiring wisdom

حقایق جاودان، ایده ها، انواع و اصول صوری توسط حکمت و لفظ خداوند به بینش ما افاضه شده اند. شناخت عقلانی نتیجه عملیات اکتسابی عقل نیست ، بلکه یک بهره مندی و یا بخششی از سوی پروردگار است. در این بهره مندی  است که درون زاد آگوستین با توجه به مثل  شکل می گیرد.
ازین سخن چنین استنباط می شود که عقل – مطرح شده در خود عقل – قادر به کسب شناخت از  موجوات معقول نیست؛  بلکه چنین شناختی را تنها از راه اشراق میتوان بدست آورد. مدارس عرفانی سده های میانی به این ناتوانی طبیعی عقل توسل می جستند برای تصدیق کردن اینکه فروتنی و دعا بهترین راه ها برای کسب معرفت اند.

IV)  Metaphysics

Theodicy
Augustine proves the existence of God through a priori and a posteriori arguments. However, if we keep in mind what has been said about illumination, the more convincing arguments for Augustine will be those a priori proofs drawn from the presence within us of this special illumination.

۴) متا فیزیک ( ماوراء الطبیعه)
عدل الهی
آگوستین وجود خداوند را با یک برهان متقدم و یک برهان متاخّر اثبات می کند. اگر به یاد داشته باشیم که در مورد اشراق چه گفته شد، دلایل متقدمی برگرفته از همین اشراق مخصوص درون خودمان ، استدلال هایی قانع کننده ترهستند .

In fact, the presence of this illumination is proof of the existence of God. Such a priori arguments can be reduced to the following formula: We are conscious of possessing within ourselves ideas and formal principles which are by nature universal and necessary, outside the confines of time and space, eternal.
But such universal and necessary principles cannot take their origin from the external world nor from us, who, as contingent beings, are devoid of these characteristics of universality and necessity.
Therefore, such universal principles presuppose God, who is a necessary being, unlimited by space and time. The universal principles are communicated to us by Him, by the Wisdom of God, the Word of God. As we said above, Augustine also appeals to a posteriori arguments, when, for instance, from change and the imperfections of beings he rises to the perfect being, the being above all change, God.
Regarding the nature of God, Augustine assumes a position opposed to all the errors of Platonism. For Augustine, God is immutable, eternal, all-powerful, all-knowing, absolutely devoid of potentiality or composition, a pure spirit, a personal, intelligent being. The mystery of the Trinity of God induces Augustine to consider God as being, knowledge, and love

در واقع وجود اشراق ، خود دلیلی است بر وجود خداوند. چنین برهان متقدمی می تواند با این فرمول خلاصه شود:
ما آگاهیم به این خاطر که درون خودمان ایده ها و مبادی صوری را داریم  که بر حسب ماهیت کلی و ضروری هستند؛ جاودانه اند و خارج از حدود زمان و مکان.
ولی چنین مبادی کلی و ضروری ای نمی توانند برخاسته از ما و یا از جهان خارج باشند؛ از آنجا که چنین موجوات ممکن الوجودی عاری از خصوصیات کلی بودن و ضرورت هستند.
 بنابراین چنین مبادی کلی ای ، وجود خدا را متضمن می شوند، کسی که موجودی واجب الوجود است و در حصار زمان و مکان نیست. مبادی کلی توسط او یعنی  حکمت الهی – کلام خداوند-  به ما انتقال می یابند. همان طور که گفتیم، آگوستین همچنین به برهانی متاخری گرایش دارد بدین ترتیب که مثلاً از تغییرات و نقائص موجودات به موجودی کامل می رسد، موجودی فراتر از هر گونه تغییر یعنی خدا.
در رابطه با ماهیت خدا آگوستین موضعی متضاد با عقاید نادرست افلاطونی می گیرد. برای آگوستین خداوند موجودی است تغییر ناپذیر، جاودان، قدرت کامل، و عقل کامل که مطلقا از قوه و ترکیب عاری است؛ روحی خالص و موجودی منقول و عاقل است. معمای تثلیث آگوستین را وا می دارد خداوند را وجود ، علم و عشق بداند.

and since the world has been created by God, it reveals a reflection of these three attributes of God: every creature should consist essentially of being, knowledge, and volition

.
از آنجا که جهان را خداوند خلق کرده است، انعکاسی از این سه خصوصیت خدا را آشکاز می کند: هر مخلوقی باید ضرورتا مرکب از وجود ، شناخت و اراده باشد.

Cosmology
Against the dualism of Plato and against the pantheism of the Stoics and the Neo-Platonists, for whom the world was a physical derivation or emanation of God, Augustine affirms that the world was created by God from nothing, through a free act of His will. With regard to the manner in which creation was effected by God, Augustine is inclined to admit that the creation of the world was instantaneous, but not entirely as it exists at present.
In the beginning there were created a few species of beings which, by virtue of intrinsic principles of reproduction, gave origin to the other species down to the present state of the existing world. . Thus it seems that Augustine is not contrary to a moderate evolution, but that such a moderate evolution has nothing in common with modern materialistic evolutionist teaching

جهان شناسی
برخلاف دوگانه انگاری افلاطون، و بر خلاف وحدت وجود رواقیان و نو افلاطونیان که جهان را اقتباسی طبیعی از تجلی خداوند می انگاشتند، آگوستین تصریح می کند که خداوند جهان را از عدم پدید آورده است؛ بر اساس اراده آزاد خودش. با توجه به اینکه خداوند چگونه خلقت را عملی کرد، آگوستین متمایل است به اقرار اینکه خلقت جهان به یک باره صورت گرفته اما نه کاملا به نحوی که اکنون وجود دارد.
در آغاز تعداد اندکی گونه آفریده شده بودند که با خاصیتی که اصول داتی تولید مثل داشت، سایر انواع را تا حالت کنونی جهان موجود شکل داد. بنابر این به نظرمی رسد که آگوستین با نظریه تکامل تدریجی میانه رو مخالفتی ندارد ولی چنین نظریه تکامل میانه رویی هیچ تناسبی با آموزه های نظریه تکامل تدریجی مدرن و ماده گرا ندارد.

Connected with the creation of the world is the problem of time, for time has its beginning with creation. But what is time? What is its real nature? Augustine observes that time is essentially constituted of a past, a present, and a future; without this division it would be impossible to speak of time. But the past is not existent, for it has passed; nor does the future exist, for it has yet to come; the present is the moment which joins the past with the future.
Now it would be foolish to deny the reality of time. We speak of time as long or short, and that which has no reality cannot be either long or short. To solve the difficulty Augustine has recourse to the intellective memory, which records the past and foresees the future.

 Thus both the past and the future are made present to the memory, and here time finds its reality of length and brevity. For Augustine, then, as the Scholastics were to say later, time is a being of reason with a foundation in things which through becoming offer to the mind the concept of time as past, present, and future.

در ارتباط با خلقت جهان مسئله ء زمان مطرح می شود؛ از آنجا که سرآغاز زمان همراه با آفرینش است. ولی زمان چیست؟ طبیعت و ذات واقعی آن چیست؟ آگوستین اظهار می کند که زمان اساسا از یک گذشته، یک حال و یک آینده تشکیل شده است؛ بدون این تقسیم بندی صحبت کردن از زمان محال خواهد بود. ولی گذشته به خاطر اینکه که سپری شده است، موجود نیست ؛ آینده هم وجود ندارد چون هنوز واقع نشده است، و حال لحظه ای است که گذشته را به آینده پیوند می دهد.
بنابراین انکار واقعیت زمان ابلهانه است. ما در مورد زمانی کوتاه یا طولانی صحبت می کنیم حال آنکه چیزی که واقعیت ندارد نمی تواند کوتاه باشد یا طولانی. برای حل این دشواری آگوستین به حافظه عقلی متوسل می شود، که گذشته را ثبت و آینده را پیش بینی می کند.

بنابراین هردو گذشته و آینده برای حافظه تبدیل به حال می شوند و در اینجاست که زمان واقعیت بلندی و کوتاهی خود را در می یابد. بنابراین نظر آگوستین درین مورد همان گونه که بعدها مدرسیان نیز اظهار داشتند این است که زمان وجودی است از دلیل، با اساسی در چیزها  که در حین شدن ، مفاهیم زمان گذشته ، حال و آینده را به ذهن ارائه می کند.

Psychology
Augustine affirms the absolute unity and the spirituality of the human soul. And yet, considering Augustine's Platonic tendency, the union of the soul with the body is somewhat extrinsic. In regard to the origin of the soul, Augustine's teaching varies from creationism to traducianism. According to creationism, the soul of each man is created immediately by God in the very moment it comes to animate the body. On the other hand, according to traducianism the soul of every man proceed s from the souls of the parents. Augustine, for polemical motives in his controversy with Pelagius (who denied original sin), leans toward traducianism.
In regard to the nature of the soul he affirms that the soul is simple and immortal. The sensitive soul, besides having the five senses, is endowed also with a sensitive cognition which is common to animals and which judges the proper object of each of the senses.
 The intellective soul has three functions: being, understanding, and loving, corresponding to three faculties: intellective memory, intelligence, and will. The primacy among these three faculties is given to the will, which in man signifies love

روان شناسی ( معرفت النفس)
آگوستین وحدت مطلق و معنویت روح انسان را تصریح می کند. همچنین با در نظر گرفتن تمایلات افلاطونی آگوستین ، وحدت روح با بدن به نحوی عارضی است( دارای مبدا خارجی است). در رابطه با  مبدا روح آموزه های آگوستین از خلقت گرایی تا ..نوسان دارد. بر اساس نظریه خلقت، خداوند به محض اینکه بدن را زندگی می بخشد، روح هر انسانی را نیز می آفریند. ولی بر اساس نظریه دیگر روح هر انسان از روح والدینش ناشی می شود. آگوستین به خاطر انگیزه های جدلی در مباحثه ای که با پلاگیوس ( که منکر گناه اولیه بود)  داشت، به ناچار به این نظریه تکیه کرد.
در رابطه با ماهیت روح وی تصریح می کند که روح بسیط و فنا ناپذیر است. روح حساس در کنار داشتن پنج حس، مالک یک ادراک حسی است که میان حیوانات مشترک است که مفعول صحیح هریک از حسّ ها را به درستی تشخیص میدهد.
روح عقلانی سه کارکرد دارد: وجود، فهم و عشق متناظر با سه قوه  ذهنی: حافظه عقلی، هوش و اراده.  برترین این سه قوه اصلی اراده است که در انسان عشق معنا می دهد.

The will of man is free. United to the question of the liberty of man is the problem of evil, which for many years tormented the mind of Augustine. Three kinds of evil can be distinguished: metaphysical, physical, and moral, and each of them consists in a deficiency in being, a descent toward non-being.
Metaphysical evil is the lacking of a perfection not due to a given nature and hence is not actually an evil. Under this aspect, all creatures are evil because they fall short of full perfection, which is God alone.
Physical evil consists in the privation of a perfection due to nature; e.g., blindness is the privation of sight in a being which ought to have sight according to the exigencies of its nature. Augustine, under Platonic and Stoic influence, justifies the presence of physical evil in the general order of nature, in which dissonance serves to greater accentuate the general harmony. The solution, certainly, is not very pleasant

اراده انسان آزاد است. در رابطه با مسئله آزادی بشر مسئله شر می باشد که در سالهای متمادی ذهن آگوستین را عذاب می داد. سه نوع شرّ قابل معرفی است:
ماوراالطبیعی ، فیزیکی ( جسمانی) و اخلاقی و هر کدام از آنها عبارت اند از نقصی در وجود، هبوطی به سمت عدم.
شرّ متا فیزیکی  یا ماورا الطبیعی فقدان کمال است نه  به خاطر اینکه از طبیعتی معین ناشی شده است.  بنابراین واقعا شر نیست. طبق این نظر، همه مخلوقات شرّ اند چون از کمال مطلق قاصر اند و تنها خداوند کمال مطلق است.
      شر فیزیکی  یا جسمانی محرومیتی از کمال است به خاطر ماهیت. نابینایی محرومیت از دیدن است در موجودی که بر اساس ضرورت ماهیت اش باید ببیند. آگوستین که تحت تاثیرنظریات  افلاطونی و رواقی بود، شرارت فیزیکی را در حکم عام طبیعت توجیه می کند که در آن تنافر و ناسازگاری منجر به تاکید بر هماهنگی عمومی می شود. نتیجه یقینا بسیار خوش آیند نخواهد بود.

The only true evil is moral evil; sin, an action contrary to the will of God. The cause of moral evil is not God, who is infinite holiness, nor is it matter, as the Platonists would have it, for matter is a creature of God and hence good. Neither is the will as a faculty of the soul evil, for it too has been created by God. The cause of moral evil is the faculty of free will, by which man is able to deviate from the right order, to oppose himself to the will of God.
Such opposition gives moral evil reality -- negative, metaphysical reality in the sense of decadence of the order established by God, and hence decadence of being or descent toward non-being.

     تنها شرارت واقعی شرارت اخلاقی است یعنی گناه به معنی عملی که در تضاد با اراده پروردگار است. علت شرارت اخلاقی نه خداوند است که تقدس بی منتهاست و نه ماده است. بر اساس نظریات افلاطونی از آنجا که ماده مخلوق خداوند است ، پس خوب است. اراده هم به عنوان یکی از استعداد های روح شر نمی تواند علت باشد ازین رو که اراده هم مخلوق خداوند است. علت شرارت اخلاقی استعداد داشتن اراده آزاد است که توسط آن انسان می تواند از راه راست منحرف شده و خود را در تقابل با خداوند قرار دهد.
چنین تقابلی  به شرارت اخلاقی واقعیت می بخشد. واقعیت ماورائی منفی در معنای زوال و انحطاط از راستایی است که خداوند وضع کرده است و ازین رو انحطاط وجود و یا هبوطی به سمت عدم.

Sin, from the very fact that it is a decadence of being, carries in itself its own punishment. By sinning man injures himself in his being; for he falls from what he ought to be. As a result of this fall there exist the sufferings which he must bear, such as remorse in the present life, and the sufferings which God has established in the life to come for those who violate the laws laid down by His will

گناه بنا بر این حقیقت که زوال وجود است، مجازات خود را در خود حمل می کند ( یا منجر به مجازات خود می شود). با گناه کردن بشر وجود خود را می آزارد ازین رو که از آنچه که باید باشد هبوط می کند ( مرتبه وجودش پایین می آید).
به عنوان نتیجه این سقوط، مصائبی وجود دارند که باید تحمل شان کند. همچون ندامت و پشیمانی در زندگی حال حاضر؛ مصائبی که خداوند مقدر کرده در زندگی نازل شوند، برای کسانی اند که قانونی  که توسط اراده  خداوند وضع شده را نقض می کنند.