واژه­هاي ليبراليسم[1] و ليبرال[2] از و اژه لاتين (Liberteh) مشتق شده­اند.(Liberty) به معناي آزادي مي­باشد. البته در اين زبان واژه (Freedom) نيز در همين معنا استعمال مي­شود منتهي برخي و اژه اول را در آزادي مربوط به حوزه­هاي اجتماعي و دومي را در حوزه­هاي فلسفي و معادل با اختيار به کار برده­اند.[3] 

به خاطر اصالت دادن به فرد و آزادي­هاي او ليبراليسم را مي­توان مبتني بر فردگرايي و اومانيسم دانست.[4]

اخلاق ليبرالي خود يک نوع اخلاق سکولار است.

بر اساس ليبراليسم اخلاقي هيچ يک از اشکال قدرت سنتي يا نهادي، خواه دنيوي يا ديني، حق ندارند به و ضع قوانين و هنجارهاي اخلاقي بپردازند. اين خود فرد است که بايد ارزش­هاي خود را برگزيند و اخلاقيات خاص خويش را پي­افکند، هيچ ارتباطي بين و اقعيت­ها و ارزش­ها و جود نداشته و شکاف عميقي بين اين دوبرقرار است، به نحوي که هيچ منطقي نمي­تواند اين شکاف را پر نمايد.[5]

به اعتقاد ليبرال­ها خردمندانه­ترين و واقع­گرايانه­ترين شيوه، قبول اين مطلب است که هر کس آنچه را دوست دارد «خوب» و از آنچه متنفر است «بد» مي­نامد